Rupert Sheldrake - psycholog z Wieliej Brytanii stworzył pewną teorię, którą nazwał rezonansem morficznym. Nie wiem jak zdefiniować tą teorię, sami stwierdźcie o co w niej chodzi.


Rezonans morficzny

Dr. Sheldrake'a zainteresował sposób rozprzestrzeniania sie informacji w świecie zwierząt. Czasami ta droga jest oczywista. Kotki uczą kocięta sztuki łowów, a te, gdy dorosną, uczą z kolei swoje potomstwo. Ale czasami zwierzeta uczą się sztuczek, które rozchodzą się w ich społecznościach drogami, jakich nie mozna wyjaśnić formalną nauką lub obserwacją.
Dr. Sheldrake zwrócił uwagę na coś bardzo dziwnego, co działo się z butelkami mleka w Anglii. Jeszcze stosunkowo niedawno w Wielkiej Brytanii mleko było dostarczane co rano klientom do domu. Najczęściej mleczarz zostawiał jedną lub dwie półlitrowe butelki pod drzwiami, gdy wszyscy domownicy jeszcze spali.
Po drugiej wojnie światowej i przez całe lata pięćdziesiąte butelki miały solidne kartonowe pokrywki, ale kiedy zautomatyzowano proces produkcji, kartonowe wieczka zatąpiono kapslami z folii aluminiowej.
Pewnego dnia na przedmieściach Londynu mały ptaszek o nazwie sikorka odkrył, że jeśli przekłuje dzióbkiem kapsel, będzie mógł spić śmietankę, która zebrała się na powierzchni mleka. Niektóre znajome sikorki musiały to podpatrzeć, ponieważ po jakimś czasie coraz więcej mieszkańców londyńskich przedmieść znajdowało co rano otwarte butelki.
Do tej pory w zdarzeniu tym nie ma nic tajemniczego. Nie było równieź niezwykłe to, że ten denrwujący proceder rozprzestrzeniał się powoli w całym mieście. I wtedy właśnie zdarzyło się coś bardzo dziwnego. Nagle, niemal z dnia na dzień, wszystkie sikorki w całej Anglii nauczyły się tej sztuczki. Kapsle przedziuraiwały sikorki na Hebrydach - wyspach położonych na północy Szkocji, w sąsiedniej Irlandii, potem szybko przeniosło się to na kontynent. Wkrótce okazało się, że mleko nie jest nigdzie bezpieczne.
Sikorka nie jest ptakiem migrującym. Powstało zatem pytanie, jak irlandzkie i europejskie sikorki nauczyły się tego sposobu?
Właśnie ta mała, nieistotna zagadka skłoniła dr. Sheldrake'a do podjęcia badań, które mają olbrzymie znaczenie dla magów. Z obserewacji wielu gatunków zwierząt uczony ten wysnuł wniosek, że nowy talent czy umiejętność bardzo powoli rozprzetrzenia się wśród osobników tego samego gatunku. Ale gdy dostatecznie dużo osobników nauczy sie danej sztuczki, nagle okazuje się, że umiejętność tę posiadają wszystkie, tak jakby istniała jakaś masa krytyczna wiedzy, której przekroczenie wywołuje eksplozję tej umiejętności w całej populacji. Sheldrake nazwał to zjawisko rezonansem morficznym.
Nastepnie zadał sobie pytanie, czy ludzie także podlegają rezonansowi morficznemu. Aby się przekonać,
Sheldrake obmyślił pewnien eksperyment. Wziął grupy małych angielskich uczniów i poprosił ich, żeby nauczyli sie na pamięć dwóch tekstów. Pierwszy tekst był pozbawionym sensu zbiorem sylab. Drugi, o identycznej długości i równym stopniu skomplikowania, był od stuleci ulubionym wierszykiem małych Japończyków.
Chociaż żadne z angielskich dzieci nie znało ani słowa po japońsku, znacznie szybciej nauczyły się na pamieć japońskiego wierszyka niż bezsensownego tekstu. Sheldrake doszedł do wniosku, że wysiłek, jaki japońskie dzieci wkładały w naukę wierszyka przez wiele lat, zakorzeniły ten tekst w zbiorowej psyche ludzkości drogą rezonansu morficznego.



P.S.
Proponuję aby ktośjak ma ochotę porozglądął się po świecie i zanotował swego rodzaju zjawisko rezonanu morficznego, może ktoś w swoim mieście zaobserwuje takie zjawisko...

Ja zacznę:
widziałem ostatnio filmik o krukach, które używały bardzo sprytnej sztuczki z orzechami, mianowicie zrzucały na ulicę orzechy aby samochody je rozjechały, w ten sposób mogły dostać się do części jadalnej orzecha(było to w Chinach). U nas kruki są już sprytniejsze, ostatnio zauważyłem w Kaliszu jak kruki stały na krawężniku z orzechem w dziobie i czekały aż przejedzie samochód, w ostatniej chwili wyrzucały orzecha centralnie pod koła :D

Zmieniony przez - IRON HEAD w dniu 2007-06-21 19:00:59